فضل سبحان عابد

زمونږ پښتونخواه

د کراچۍ درنړاګــــــــــــانو ښار کښۍ ورک ياره
د خپلې خړې کوڅۍ هيرې نـــــــــــــــــــــــــــــه کړې

سپرلې سپرلې مينه ئ لږه را پـــــه زړه کړه يـــاره
د خپلې خاورې وږمې هيرې نــــــــــــــــــــــــه کړې

کــــــــه کراچۍ پــــــه تا ودانه وې، ودانه دې وې
ځمـــــــــــــــا د زړه پيښــــــــــور مـــــــــــــــــــه هيروه

که پردې خاوره په تا خانه وې، نو خانــــه دې وې
ځمــــــــــــــــا د مينې خيبر مــــــــــــــه هـــــــــــــــــيروه

 مالاکنډ پــــــــــه سريو چغه کړه، ټپه کړه يــــــــاره
د پښتونخواه نــــــــــــــظارې هيره نـــــــــــــــــــه کړې

د سوات او دير په ښکلاګانو کښۍ ښکلا شه ګله
د بــــــــاجـــــــــوړ سحر، سحر ښــــــــــــکلۍ کــــــــــړه

پاړه چينار درنـــــــــه هير شوې بس دې راشـــــــه ګله
د بنو ښکلې مـــــــــــــــــازيــــــــــــــګر ښـــــــــــکلې کړه

د جيندې غاړې لــــــه را درومه ځان دمــــــــه کړه ياره
د مردان ورځې او شــــــــــــــپـې هيرې نـــــــــــــــــه کړې

په کــــــــــابل او قندهـــــــــــار خو نن په وينو سور دې
د پښـــــــتنو د مرکز هغـــــــــــه زور هير نـــــــــــــــه کړې

هزاره ترا ټکــــــــــــه ځمونږ هيــــــــــــــــواد دې يـــــــــاره
د باچا خان د ملۍ وحدت خوبـــــونــــــــــــه هير نه کړې