ښکار ندوۍ 

چې د غور ؤ 

دا  قصيده   ښکار  ندوۍ  د سلطان  محمد   شاه  شهاب الدين   سورۍ  غورۍ  په  ستاينه د 577   هجرۍ په  شاؤخواه  کښۍ   ويلۍ  ده. 

د پسرلۍ ښکلونکۍ بيا کړه سينګارونه
بيا يې ولونل په غرونو کښۍ لالونه

مځکه شنه لاښونه شنه لمنۍ شنې سوې
طيلسان زمردۍ واغوسته غرونو

د نيسان مشاطې لاس د مچېدو دئ
مرغلرو باندې وښکلل بښونه

د غټولو جنډۍ خاندې ورېدې ته
زرغونو بڼو کښۍ ناڅې ځلمۍ جونه

لکه ناوې چه سور ټيک په تندې وکا
هسې وګاڼل غټولو سره پسولونه

مرغلرې چه اورو و خونوليه
په ځلا يې سوه راڼه خپاره د ښتونه

زرغونو مځکو کښې ځل کا لکه ستوريه
چه پر هسک باندې ځليږې سپين ګلونه

سپينۍ واورې ويلېده کاندې بهيږۍ
لکه اوښۍ د مين په ګريوانونه

هر پلو رڼې والې بهاندې خاندې
له خوښيه سر وهۍ په سينګړونه

هر پلو د ګلو وږم دۍ لونلۍ
ته وا راغله له ختنه کاروانونه

د مسيح په پو به مړو ژوندون بيا موند
پسرلۍ مګر مسيح سو په پو کړنه

له مړو خاورو يې اغلۍ ګل راويوست
وچ بيديا او غر يې کړله جنتونه

سړۍ جاجې چه را مشت کړ را مشتګرو
ګهيځ چوڼۍ چه په بڼ و کاږغونه

په بربڼ چه ږغ د چوڼيو نغوږيده سۍ
ته وا چندۍ سره پېودۍ اشکلونه

د زلمه ټاپې راغلۍ دۍ پر جنډيو
لکه پيغله غوټۍ کاندې مکېزونه

د پوپلو مخ سور کړئ پسرلۍ دئ
يو د بل په غاړه اچوې لاسونه

د هندارو په څير غرونه سپين وړنګن دې
چه پر واور باندې ځل وکا لمرونه

په غور ځنګ غور ځنګ له خولې ځګونه باسې
لکه سڼ هاتۍ شڼا کاندې سېندونه

نه به چوڼې په ستايه د جنډيو موړ سۍ
نه به موړ سم د سلطان په صفتونه

 د شنسب د کهاله ختلۍ لمر دئ
پسرلۍ په دو د ودان له ده رغونه

د ښندو اورو يې درست ايواد زرغون کړ
غاړه غاړه يې ترې سوللح زړونه

نه به ده غوندې روڼ ستورې په هسک ځلۍ
که څه پورته سۍ له غوره ډير ميړونه

نه به راولۍ څوک جکړن د هند په لورې
نه به برې څوک د هند خپاره ښهرونه

نه به څوک زلمۍ د غور سره راغونډ کا
د داور تورې په چېري کا ځلونه

يو خاوند شهاب الدين دئ چې يې وکړه
په هر لورې هر ايواد ته يرغلونه

په جوپو جوپو جګړڼ يې هند ته يون کا
چه د غور بادار په مټ وکا زغلونه

نن په سيند باندې تيريږې يرغل کاندې
په پرتم يې زمرې ريږدې په زنګلونه

څپان سيند يې هم له ډاره ايلايې کا
پر اوږو وړې د غوريانو ښه ايړونه

په هر کال اټک د ده ښه راغلې کاندې
غوړوې په څنډو خپل پاسته سالونه

پښتونخواه ښکلۍ ځلمۍ چه زغلۍ هند ته
نو اغليه پيغلۍ کاندې اتڼونه

زرغونې خوتې اغوستۍ وي دې غرونو
بټ بيديا هم پسوللۍ وي ځانونه

هر ګهيځ چې لمر څر کيږې له خاتيځه
څو چې يون کا د لويديځه په څنډونه

که بريځر وي که غرمه وي که برمل وي
که لرمل که لمر لويده که ترملونه

د شهاب جګړن به نه کښينې له زغلو
نه به پريږدې دا زلمې خپل بهيرونه

زمرۍ کله کازې ځان له يرغلګرو
څو يې نکا مات مټونه ورميږونه

يا به جګ کا د بريو رپې په هند کښۍ
يا به پريږدې هم په دې چاره سرونه

يا به وران که بودتونونه د بمبڼو
يا به سره کاندې په وينو ايوادونو

په رڼا اوسې ته تل د دين شهابه
نوم دې تل وه پر دريځ په نمزد کونه

څو راڼه سۍ ستا په توره د هند لوريه
څو چه نست کړې له نړيه بودتونونه

ستا په زير مه دې خاونده لوۍ څښتن وۍ
موږ خو ستا په مرسته يونه څو چۍ يو نه