نعيم راهي

ستړے په ستړو لارو مۀ شې دمنزل په لورى
هريوقدم ته دې راهى دقافلې سترګې دى

تۀ په يوازې دکائناتو لوئې نظام چلوې
کله راولې سيلۍ کله باران وروې

قاتل دارمانونو شى په زړونو لوبې وکړى
بياهم اوسى په زړګوکښې دادهرښکلى هنر دے

بس دغه مې يوځان دے څه نيمګړى ارمانونه دى
هرڅه نن له تانه ځارووم لږه ايساره شه

دتندې مرمه ساقى دم دميکيدې اوختو
په صبرصبر دګوګل نه مې لوګے اوختو

ما د زړۀ په وينو کړو ښيرازه ګلالے غزل
تاپه حيارنګ کړو نورنګين شوپښتنے غزل
ستادهر ستم نه لوګے ستادبې رخۍ نه ځار
خوږ چې شى زړګے نو هله خوږ شى محبوبې غزل

ستاخوپه لفظ دانکار خالى وخکې اورپى
ګلې زما دډيرې سختې نه زړګے اورپى
لوګے لوګے دې شم اشنا دبوږنيدونکې غصې
په اننګو کښې دې څه بل شانې لمبې اورپى

چې سترګې اوغړووم نظر ټولې دنياته اوکړم
نشته بل څوک دسوى زړونو قيصې چاته اوکړم
بس خويوتۀ زمونږ دټولو په شريکه رب ئې
ځکه راواخلمه قلم اوګيلې تاته اوکړم
زما توبه ده لويه خدايه ماراهى مۀ نيسې
په خود کښې نۀ وى چې څه وائى ليونى مۀ نيسې

تش په کتو کتو چې زړونه لوټى
څنګه حيران داسې هنر ته نۀ شم
ولې مې دزړۀ په زخم مالګې دوړوې ګلې
مۀ راځه خومۀ کوه بس دادنۀ راتلوقيصې
تاخوځان اونغښتوخوماته هم څه چل وښايه
بې لوظه ياره چې زۀ هم هغه ټوټکه اوکړمه
چې نيت دې ترمنزله پورې ماسره دتلونه ؤ
مړې !نوسړے خولږ دوخته بهانه جوړه کړى

چې خپله هم دخپل احساس په رموز نه پوهيږى
خوپه يو درد دواړه درديږى دې ته مينه وائى
ستاپه وصال پسې به سراومال لوګے کړم ګلې
ستانه بغير خدائيګو رضاپه ژوندانه نه يمه
غواړىستاديدن دنظر لوږه مې لامړه نه ده
واړوه پلو دمخه بياکه خفه کيږې نۀ

يو دے کلاشنکوف اودوه ګرينډ پينځه چاجرې دى
نۀ بيليږى مانه زماشپه ورځې ملګرې دى
دادى زمامټې زۀ په دوى باندې مغرور يمه
زۀ مسافريم ليونۍ ماپورې زړۀ مۀ تړه
سبامې کډه روانيږى بنګړى مۀ شڼوه
شاته ئې نه کاتۀ روانه وه ډيرى باباته
بله ډيوه ئې ورته وړله زماخوښه شوله

لکه چې شمع په اوبوکښې سوزى
دادزلفو تورلوګى اوسرې لمبې په اننګوکښې
حسن دومره غرغره شوپتنګان ترې هم ويريږى
په ګلابى رخسار دې بيادزلفو سيورى راغله
لکه دسرولمبو په سرچې تورلوګى غوړيږى
چې ساه مې خيژى ليونۍ سترګوته ګوره زما
بغيرلتا پکښې والله چې بل ارمان به نه وى

دجانان بد دولو مينځ وى چاته نۀ اودريږى
چې ستمګر مې ياديدلو نوماڅه کړے وے
ولې مې دزړۀ په زخم مالګې دوړوې ګلې
مۀ راځه خومۀ کوه بس دادنه راتلوقيصې
دارښتيا ده غم ښادى سره رور خوردى
خوشحالۍ سره ملګرى وى غمونه
په مړو ايروکښې دې بڅروته حيران ولې شوې
څنګه په نخښه دړانده دلاس غرګے اوختو

خله راله مه ګنډه باداره چې خندا وروښيم
لاپه سلګودى ماشومان دپښتنو غيږه کښې
ووهه راهى ښۀ برملا دازادۍ چغې
شاباسې راپار کړه په زرګونو ليونى
چې لوټ تالان کوى دبل په ګټه پائى مدام
هغه طبقه په ودانۍ دسماج څه پوهيږى
څومره غربت اوبې وسى ده په دې لوئى کلى کښې
ډوډۍ خوپريږده چې کفن پسې ړنديږى خلق
ډير ارزان شوى داوبو په بيعه
وينه، خوله اومشقت خرڅيږى

دپښتونخوا دنوى کول زلمو اوده ولې يئى
تور وربلو نه درنه سپين شوپه ارمان دګلو
مونږ امن پسنديومونږ دې نه مجبوروى په جنګ
مونږه بيا سينې شلوو چې څوک زمونږ لمن شلوى
چې دازيړ مخونه سره شى قړاغې سترګې خندنۍ شى
په دې غرونو او په سمه راخوره داسې ښکلا که