فضل حسين فدا

مينه کول ځان سوزول دى څه ټوقه نۀ ده
نينې داوسپنې چيچل دى څه ټوقه نۀ ده
څه زندګى مې دپۍ مخو په غم
څه په زړۀ ستړې شاعرۍ تيره شوه

تاؤ راتاؤ شى دخيال زلفې ئې دتاؤ نه
دبوسې هڅه چې وکړې ئې رخسار نه
تاکۀ وليدې ديار شوکمارې سترګې
بيازما غوندې به ستا څيرى ګريوان وى

زړګيه ستادسوى محبت هغه زړې قيصې
رايادې راته بيا شوې خو سلګو کښې رانه ورکې شوې

هغه مستى هغه غړوانګې په ځان نۀ پوهيدل
تۀ مې بې کچه شان قوت وې خو زۀ نۀ پوهيدم

چې ګل پاڼې شونډې ستا په موسيدو شى
په سينه کښې زړۀ زما په درزيدو شى
زۀ دحسين اشنا په حسن څه ليکلے نۀ شم
په عقل کم دسمندر اوبۀ تللے نۀ شم
په زړۀ مې ډيرې وى ګيلې چې اشنا څنګ له راشى
شمه ګونګے ورته په خُلۀ هيڅ څه وئيلے نۀ شم

دادملالو سترګو زور دے کۀ ئې رعب دبڼو
دهوش وزر راته اشنا په مړه کاتۀ رپوى