عبدل حميد

چه بلېږي پکښې اور زما د آه
ولې نۀ شوه د فلک مانړئ سياه

په ژړا دمه کوم زړۀ مې ګنړه چوئ
دې ودان دا پيښور په دا تيراه

د کلرخو په نظر به پوره ۀ شي
مګر سپک شۍ بې عزت لکه ګياه

که م نۀ وۍ ليونتوب رهبرۍ کړې
افلاطون غندې به مړومه ګمراه

نادانان د نۀ کا يار زما د مينې
د يوسف په دود م چاه اوليد د چاه

چه پندونه راکوۍ په ترک د مينې
زۀ هغه نيکخواه ګنړم ګورم بدخواه

که م سر درومي که مال پکښې ناصحه
پرې به نږدم عاشقۍ والله والله

بيهوده په زړۀ ميئن په خلې انکار که
نۀ پټېږي اوښ د پولې په پناه

د حميد زندګانۍ د يار په مخ ده
نادانان به ئې ژوندې بولۍ په ساه