عبدل حميد

که مې اولې په سر کانړي سل منې
زما خوښ دې د آشنا کبر ومنې

که خوبان د له خوبئ نه ليونې شوه
سر و مال درنه زما شه سپيلنې

له ښۀ مخ سره دوستي که څوک پوهېږي
دۀ له ځان سره په قطع دښمني

افلاطون لکه هلک طپانچه خؤرکه
چه له عشقه د په سر راشي ليونې

چه بې ياره خوب خندا کاندې ناصحه
عاشقان دا هسې نۀ دې خندني

چه د ښکلو مې ناصح بولې په حورو
په بانه د بدرګې کړي رهزنې

محبت شدني کار وه په ما وشو
نو به نۀ شي په هيچا دا شدنې

څوک د نۀ غندي شوخې د آهو چشمو
دا انځور د دې چمن دا چمنې

د حميد د ساده شعر کمال ګوره
چه شمله شه د تمام سرنبې