عبدل حميد

اوړې زړۀ په تلوار مه راوړه د ښکلو
د وطن ته اورسېږي غريب رو رو

رغړوۍ مې زمانه د محتاجئ نه
لکه سپۍ د چواړۍ رقيب په خپو

ډير عالم د جدايئ خضر پښېمان کړل
د حياتو د اوبو په بدوڅښو

په آشنا پسې مې روح د تن له سرايه
د سفر په غر مې لاس کيښو په خپو

له خلقو نه بازار راښکول شئ
زاهدان د زاهدئ په خرخشو

غم کړو زړۀ د حميد هسې څيرې وې
چه حيران ئې په ګنډل شوم د ريخو