د عمر زئيو غل

وائي چي په عمر زيو کښي يو زوړ سړي وو. هغه به خپل روزي ګټلو له پاره خلکو قبرو نه تابوتان پټول. چي کله مرګئي راغلو نو خپل مشر زوئي ته ېي اواز وکړو. او هغه ته ېي اويل چي بچيم ما واړه عمر خلکو څره ډير بد کړلي دي او ځه دا غواړم چي ځما له مرګ نو وروسته خلک ځما په خه نوم يادوي ناکه په بدنوم. مشر زوئي پلار څره واعده وکړي چي ته له دي نه بيغمه شه او هر څه په ما پريږده.

يو څو ورځو پس ېي پلار مړ شو. مشر زوئي خپل پلار کاروبار ته بسم الله وکړه او هر څه ېي جاري ساتلل. خو ده به يوازي تابوتونه نه پټول، ورڅره به ېي په قبرونو کښي مړو بدن به ېي چيؤد کوو.

چي خلکو ته ېي پته اولږيده چي عمر زيو غل زوئي دغسي کار کوي نو بيا به ېي هغه پلار خه يادؤو چي  هغه څومره خه سړي وو، يوازي تابوتونه به ېي پټول.